این بنا به همت حاج اسدالله فرزند دهباشی کربلایی، علیرضا گراشی در سال (۱۲۸۲ه. ق) بنا شده است. علت نامگذاری این حسینیه به «سنگ آوی» این است که ظرف سنگی بزرگی به شکل [U] در زیر طاقی با تزئینات مقرنس ظرف در کنار درب ورودی، ساخته شده قرار دارد که به منظور نگهداری از این ظرف، در سقف طاق، سوراخی تعبیه شده است که از طریق این سوراخ، آب باران از پشت بام حسینیه، به داخل این ظرف سرازیر میشود و از این ظرف در مناسبتهای مذهبی جهت تهیه شربت برای عموم استفاده میشده است.دربالای درب ورودی، سنگ نوشتهای نصب شده و ابیاتی که توسط خود بانی، سروده شده است، بر روی آن، حک گردیده است.
این بنا شمال: یک سالن روضه خوانی، یک ایوان بزرگ روبروی سالن، یک اشپزخانه، چند اطاق انباری، حیاط و حوض قدیمی است. لازم به ذکر است که این بنا، دارای دو بادگیر، در دو طرف شرقی و غربی ایوان بوده است.
اما در حال حاضر فقط قسمتهای هدایت کننده باد به اما در حال حاضر فقط قسمتهای هدایت کننده باد به طرف پایین سالم مانده است. سالن روضه خوانی آن، دارای نه در، به فواصل مساوی است که هفت درب آن رو به حیاط و دو درب دیگر، یکی در راهرو شرقی و دیگری در دالان ورودی باز میشود. بالای دربهایی که رو به حیاط باز میشود، پنجرههای چوبی گره کاری شده و در فواصل بین پنجرهها طاق نماهایی به اندازه پنجرهها، ساخته شده است، در مقابل هر کدام از پنجرهها و طاق نماها و درپایین هر طاق نما، طاقچهای تعبیه شده است.این سالن به ارتفاع حدود یک متر از سطح حیاط قرار دارد که پلههایی در جلو درب اول، وسط و آخر ساخته شده است. سقف آن، مانند خانههای قدیمی گراش با تیرهای چوبی بزرگ و کوچک تیرومئر (tir-o-mar) پوشانده شده است و ایوان آن، به ارتفاع حدود یک متر از سطح حیاط واقع شده و ورودی به ایوان از طریق پلههایی که در راهرو شرقی قرار دارد، میسر است
